زنده ماندن(بررسی آماری حوادث سنگنوردی یوسمیت آمریکا)- بخش دوم

 

 

زنجیره حمایت

شما چه صعود کنید، فرود بروید یا فقط برلبه یک تاقچه نشسته باشید، آنچه شما را به سنگ وصل می کند زنجیره حمایت است. ارتباط زیادی بین کشته شدن 22 سنگنورد یعنی 40درصد کل حوادث مرگبار سنگنوردی یوسمیت و اشتباهات اشخاص وجود دارد. در هر مورد علت اشتباه انسان بوده است. در هر مورد مرگ کاملا قابل پیشگیری بوده است اما نه بوسیله مهارت های پیچیده میانی گذاری در سرطنابی بلکه با چند احتیاط ساده در صحیح بستن زنجیره حمایت. در این گروه از قربانیان سنگنوردان باتجربه خیلی بیشتر از بی تجربه ها هستند تقریبا به نسبت دو به یک.

اشتباهات در زنجیره حمایت هر زمانی رخ می دهند. یک اشتباه مرتکب می شوید و تا ته طناب سقوط می کنید... یا بیشتر. آسیب دیدگی خفیف وجود ندارد. در اینجا چند نکته کلیدی هستند تا بخاطر داشته باشید:

·               قبل از اینکه خودتان را به دست سیستم بسپارید، همیشه چند پوند نیرو در جهتی که می خواهید بار بیاورید وارد کنید و مانند یک مهندس آن را تحلیل کنید- چه می شود اگر این یا ... آن اتفاق بیفتد؟ هر رابطی را چک کنید، از حلقه صندلی تان گرفته تا صخره اطراف کارگاه تان. شما در سیستم های ناقصی که اغلب توسط سنگنوردان باتجربه استفاده می شود مبهوت خواهید شد در حالی که یک کنترل مناسب تنها چند ثانیه زمان می برد.

·               زندگی دو انسان به آن سیستم بستگی دارد بنابراین بهمراه هم طنابتان به دقت آن را بررسی کنید. 9 سنگنورد در حوادث جمعی کشته شدند.

·               در هنگام استفاده از سیستم به دفعات آن را چک کنید. جهت نیروها ممکن است تغییر کند ( دو نفر هنگامی که کارگاه شان به این دلیل در رفت کشته شدند) ممکن است طناب ها و اسلینگ ها فرسوده شده باشند ( یک مرگ و چندین آسیب دیدگی جدی ) و ابزارها ممکن است درست عمل نکنند ( دو نفر هنگامی که یک صفحه رل لق مهره اش را باز کرده بود کشته شدند – آنها به یک رل تنها اعتماد کرده بودند)

·               آیا شما می خواهید فرود بروید؟ برای چند لحظه متصل به کارگاه بمانید. همانند بالا کارگاه و سیستم ترمزتان را چک کنید. اگر یکی از نقاط کارگاه درآمد به دیگر نقاط متصل می مانید؟ آیا گره های اسلینگ های فرودتان ایمن هستند؟ آیا تمام قسمت های تسمه های ثابت را از نظر زدگی بررسی کرده اید؟ انجام ندادن این احتیاط ها به قیمت جان  هشت نفر به اضافه چندین آسیب دیدگی جدی تمام شد، در اثر اسلینگ های ضعیف بسته شده، ناخودآگاه کارگاه ها را باز کردن ( یک سو تفاهم ساده)، اتکا به کارابین های ساده و چندین دلیل دیگر. ممکن است حادثه بعدی در اثر مورد جدیدی اتفاق بیفتد اما آن هم بوسیله چند بار بررسی قابل پیشگیری خواهد بود.

·               دو سنگنورد در اثر خارج شدن از ته طناب در هنگام فرود کشته شدند.با اینکه هر دو ته های طناب را به عنوان یک فاکتور ایمنی گره زده بودند. در یک مورد گره ها سیستم ترمز را رد کرده بودند. در دیگری قربانی بعد از اینکه به خاطر مسئله ای یکی از گره ها را باز کرده بود فراموش می کند طناب ها را دوباره چک کند. هنوز هم گره ها یک شیوه ایمن و توصیه شده هستند، اما هیچگاه انجام کاری را عادی نپندارید. به هر دو رشته یک گره بزنید یا هر رشته را جداگانه گره بزنید- هر روش نقاط قوت و ضعف خود را دارد.

 

 

·               هنگامی که در موقعیت های غیرقابل پیش بینی- تاریکی، طوفان، نبود ارتباط، کارگاه های پایین ناشناخته- فرود می روید برای ایمنی یک طنابچه پروسیک یا یک بالارونده مکانیکی داشته باشید. اگر درست به کار نبرید در هنگام سقوط هیچکدام شما را نگه نمی دارند. آنها در حقیقت برای توقف سریع و خودخواسته هستند تا به موارد اضطراری دیگر رسیدگی کنید. هر دونفری که در فرود از ته طناب در رفتند با این نکات ایمنی زنده می ماندند.

·               در حوادثی جداگانه پنج سنگنورد در هنگام صعود با بالارونده های مکانیکی به نحوی از طناب هایشان جدا شدند- عیب از وسایل نبود. فقط سه نفر آنها به طناب هایشان در نقطه پایین تر خودحمایت زده بودند. همه پنج نفر کشته شدند چون به طور خلاصه آنها خودحمایت نداشتند و خودشان را در معرض یک سقوط بلند قرار داده بودند. به طور خلاصه برای خودحمایت چند فوت پایین تر از ابزار بالارونده تان یک تسمه به طناب وصل کنید و آن را به صندلی تان ببندید. تکرار این فرآیند در هنگام صعود برای محدود کردن سقوط تان کافی است تا با موفقیت به پایان طنابتان برسید. در موارد خیلی کمتری هنگامی که دست کم یکی از ابزارهای بالارونده را حول خودحمایت انتقال می دهید، تراورس می کنید(سه مرگ) یا به روی طناب دیگری می روید این کار را انجام دهید.( آیا طناب دیگر به کارگاه مطمئنی متصل است؟ یک سنگنورد کشته شد چون احتمالا طنابش به کارگاه مطمئنی وصل نبود. ابتدا از هم طنابتان بپرسید.) بعلاوه همیشه به هر دو ابزار بالارونده تان خودحمایت بزنید.

·                خود قفل شونده ها نیز باید وصل شوند- یک نفر هنگامی که پروسیک حمایتش در طول یک سقوط ذوب شد مرد. (طنابچه پروسیک برای طناب خیلی بزرگ بود) دست کم دونفر تا سرحد مرگ پیش رفتند هنگامی که سایر سیستم های خود قفل شونده تحت فشار باز شدند.

·                قبل از باز شدن از نقطه حمایت قبلی، به یک نقطه جدید خودحمایت بزنید.در طول همان چند ثانیه حساس، میخ ها درآمده اند، تسمه های محکم پاره شده اند، صخره ها متلاشی شده اند و پاها سر خورده اند.

·                به دلیل شکست های ناشی از رابط ها و کارگاه های فرود تک کارابینه، سه سنگنورد کشته شدند و یک نفر به شدت مجروح شد. هنگام اتکا بر روی تک کارابین های قفل ناشونده برای هر ارتباطی در زنجیره حمایت دقت کنید. ممکن است ناگهان طناب یا تسمه دهانه کارابین را بگیرد و خودش بیرون بیاید مخصوصا اگر تسمه شل باشد یا بهش شک وارد شود. حتی اگر آن را به دقت نگاه کنید و/یا تحت کشش ایمن باشد، ممکن است شما موارد را قاطی کنید. یک سنگنورد هنگامی که مشغول رد کردن یک گره در فرود بود بر اثر درآمدن ابزار «هشت»اش کشته شد(او می بایست خودحمایت می زد). برای این نقاط بحرانی، همچنین از دو کارابین قفل ناشونده با دهانه های مخالف و برعکس یا یک کارابین قفل شونده استفاده کنید. فراموش نکنید که آن را قفل کنید. برای خیلی از موارد روش دوکارابینه در عمل ایمن تر و سریع تر است.

·                طناب ها در سه حادثه مرگبار قطع شدند. آنها بریده نشدند اما بر روی لبه های تیز تحت فشار قرار داده شدند، وضعیتی که به هیچ وجه در نظر تولید کننده نبوده است. دوتا از این حوادث قابل پیشگیری بودند: یک سنگنورد باید خودحمایت می داشت تا از سقوط صدپایی که باعث پاره شدن طناب شد جلوگیری کند؛ دیگری باید طناب ثابت را از یک لبه تیز شناخته شده در امان می داشت. بالا رفتن از طناب فرآیند وزن آور و اره کننده ای است که طناب را داغان می کند حتی بر روی یک لبه گرد نسبتا خشن.

·                به مانند طناب ها، بیشتر شکست های ناشی از ابزار در گروه «نابجا کاربردن ها» قرار می گیرند. شکست ناشی از طراحی یا ساخت نادرست به ندرت وجود دارد. این مورد عامل شروع کننده در یک حادثه مرگبار بود- سه سنگنورد کشته شدند هنگامی که یک صفحه رُل از کارگاه فرودی دو رُله شکست. با این وجود از پیامد تراژیک جلوگیری می شد اگر سنگنوردان متوجه می شدند که پشتیبان مناسبی از رُل دوم نگرفته اند.

این اتفاقات یکی از احکامی را بیان می کند که اغلب نادیده گرفته می شود؛ برای خودتان پشتیبان بگذارید. هیچ چیزی در همان ابتدا نمی شکند، درنمی آید، نمی لغزد، گیر نمی کند یا پاره نمی شود، وقایع به حوادث تبدیل می شوند چون سنگنورد دقیقا از خودش نمی پرسد«اگر...چه...؟» با بیخیالی تان، بر سر انواعی از حوادث غیرقابل پیش بینی شرط بندی می کنید. شما اغلب  نمی بازید اما وقتی اتفاق بیفتد چیزهای زیادی خواهید باخت.

مبتدیان! در سنگنوردی از همان نخستین روز، این حق را دارید در مورد هر سیستمی که زندگی تان به آن بسته بازرسی و سوال کنید. این روش خوبی برای یادگیری و زنده ماندن است. اگر مربی یا هم طنابتان دلخور می شود یک نفر دیگر را برای سنگنوردی پیدا کنید. با این وجود هرگز بدون مشورت با هم طنابتان سیستم یا برنامه تان را تغییر ندهید.

 

 

کلاه خودها

در حالی که هرگز نمی توانیم با اطمینان بدانیم، کلاه خودها می بایست تقریبا در 25% حوادث مرگبار و ضربه ای تغییر ایجاد کرده باشند. آنها به طرز چشمگیری شانس زنده ماندن را در پنج حادثه افزایش داده اند- اما تضمین نکرده اند. علاوه بر این کلاه خودها بهترین حفاظت را در مقابل جراحت ها ، شکستگی ها، و ضربات مغزی نه چندان وحشتناک ارائه داده اند.

با این وجود بیشتر مرگ ها تاثیرات نیرویی توان فرسا یا زخم هایی مهلک بر سر را شامل می شود که بیشتر از بقیه هستند، به عبارت دیگر بیشتر از حفاظتی که بوسیله یک کلاه خود ارائه می شود. این ادعایی برعلیه کلاه خودها نیست؛ نکته اینجاست که یک کلاه خود شما را شکست ناپذیر نمی سازد . چیزی که درون مغز شما جریان دارد مهمتر از آن چیزی است که می پوشانیدش.

زمان پوشیدن کلاه خود یک تصمیم شخصی است اما مخصوصا برای موارد زیر توصیه می شود: مبتدیانی که در حال افزایش مهارت هایشان هستند، سنگنوردی انفرادی با طناب، در جاهایی که احتمال یک سقوط وحشتناک یا ریزش یخ (برخی از مسیرهای ال کاپیتان در زمستان و بهار) بالاست و برای همه صعودها، فرودها و مسیرهای سنگنوردی که شلوغ و/یا بخصوص لق هستند.(بخش سنگ های لق را ببینید).

 

حالات ذهن

این کلید ایمنی است. دانستن اینکه چه تعداد از سنگنوردان در اثر عجله یا اعتماد به نفس اضافی کشته شدند غیر ممکن است. اما خیلی از نجات یافتگان به شما خواهند گفت که آنها به طریقی قضاوت درست شان را در مدتی که برای آسیب دیدن کافی است از دست دادند. این یک موضوع پیچیده و برخی اوقات حساس است. با این وجود غالبا سه حالت ذهن در حوادث دخالت دارند: نادانی، سهل انگاری و حواس پرتی.

 

نادانی  همیشه چیزهای بیشتری برای یادگرفتن هست و حتی ممکن است بیشتر سنگنوردان ماهر به دردسر بیفتند اگر از خطر ناآگاه باشند("من فکر کردم اصلا باران نمیاد...") در اینجا چندین روش برای غلبه بر نادانی وجود دارند:

·                به آینه نگاه کنید. آیا شما به نوعی یک دنده هستید؟ آیا شما زیربار پیشنهادات نمی روید؟ امکان دارد شما تاحدی زیاد مطمئن باشید؟(از دوستانتان بپرسید) بعضی از هم طناب ها در مورد دوست کشته شده گفته اند،"من می خواستم اونو نصیحت کنم، اما وقتی اینکارو می کردم همیشه عصبانی می شد. من نفهمیدم که اون در شرف کشته شدن است."

·                مطالعه کنید. نشریات سنگنوردی پر از توصیه های مفید هستند. تاریخچه های باشگاه آلپاین آمریکا از حوادث رخ داده در کوهنوردی آمریکای شمالی که گردآوری سالیانه گزارش های حوادث است به شما نشان خواهد داد که چگونه ممکن است عوامل پیچیده ترکیب شوند تا شما را ناگهان گیر بیندازند. این داستان ها بهترین(یا بدترین؟)چیزهای بعدی هستند که در آنها وجود دارند.

·                تمرین کنید . ممکن است مطالعه شما را آگاه سازد اما زبردست نه. در واقع امکان دارد به طرز خطرناکی به وسیله آنچه می خوانید گمراه شوید که شامل این گزارش نیز می شود- اغلب مهمترین جزییات فراموش می شوند، ممکن است توصیه ها اشتباه باشند و اینکه در طولانی مدت بالاخره باید خودتان فکر کنید و انجام دهید. برای مثال چند سنگنورد در هوای بارانی به صورت آویزان منتظر یادگیری پروسیک بوده اند که هوا تاریک می شود و آنها واقعا به دردسر می افتند. آنها در مورد آن مطالعه کرده بودند اما علیرغم داشتن ابزار برای عملی ساختن راه حل هایشان، باید نجات داده می شدند. یادگیری تنها از روی کتاب، اعتماد به نفس کاذبی به آنها داد که می توانست حادثه مرگبار قطعی به همراه داشته باشد.

 

سهل انگاری "من فقط اونو محکم نگرفتم" یک اظهار تاسف مشهور است و اغلب صحیح است، اما بیشتر نشانه بیماری است تا دلیل. ممکن است دلایل عمیق تری برای مهم نپنداشتن خطر تهدیدکننده تان موجود باشد. غفلت یکی از آنهاست و در اینجا چند تا بیشتر هستند:

·                نیروی عادت. هر چه بیشتر با کارهای خطرپذیر از مهلکه بگریزید، بیشتر در مقابل عادت های تنبلی تان بیمه می شوید. آیا از زمانی که یک مبتدی ترسو (یا بی خیال) بودید تابحال ناآگاهانه موردی را از چک لیست ایمنی تان جاانداخته اید؟

·                طرزبرخوردها و عادت هایتان می توانند بوسیله تجربه ها (و حالات ذهن)دیگران تقویت شوند. احساس ترس ها و اعتقادات سنگنوردان دهه شصت (‘s1960) از مسیرهای قدیمی دیواره های بلند ، رخت بربسته و مشتاقان جوان بدون هیچ مسیر درجه VI یا حتی V در کارنامه شان، اتفاقی در مورد آنها صحبت می کنند. حتی برای کاردرست ها هم بیشتر حوادث ال کاپیتان، در طول های آسان تر رخ می دهند، جایی که آمادگی حفاظتی شان پایین است.

·                فراموش کاری. "دیگه بدون بادگیر صعود نمی کنم- فکر کنم کارم تمومه!" یک هفته بعد همین سنگنورد فراموش کرده بود چقدر در آن طوفان برق آسا ترسیده بود. حالا دیگه بادگیر خیلی سنگین و اضافی بود، او مطمئن بود دفعه دیگه می تونه به سرعت صعود کنه. خیلی از ماها تمایل داریم قسمت های بد ماجرا را فراموش کنیم. ما باید دوباره آسیب ببینیم.

·                شهر زیستی. با کارگاه های ثابتی که مسیر را تا بالا مشخص کرده اند و پژواک صدای انفجارهای محله سیاهان در پشت سر، ممکن است فهمیدن اینکه پتانسیل بروز مشکل در یوسمیت به اندازه هر جای دیگر است دشوار باشد. برخی می گویند امکان نجات سریع بر اهمال کاری شان می افزاید.شاید، اما چه کسی آرزوی یک پای شکسته، یا بدتر از آن را در اولین منطقه اش دارد؟

 

حواس پرتی این مورد بوسیله هر چیزی که ذهن شما را از کارتان منحرف کند اتفاق می افتد- اضطراب، دردپا، بودن چندتا عجول در پشت سر- این فهرست بی پایان است. عجله داشتن یکی از معمول ترین دلایل است که به دو صورت رخ می دهد:

·                سنگنوردان با تجربه اغلب بعد از مرتکب شدن- به قول خودشان-"اشتباهات مبتدیان" برای اینکه زودتر به نقطه ای برسند آسیب دیدند. هیچ مورد اضطراری یا هراس انگیزی وجود نداشت. اما ذهن شان جای دیگری بود- یک آبجوی تگری، یک بیواک عالی یا فقط خسته از یک هفته بر روی آن مسیر بودن.(که معمولا "تب تابستانی" نامیده می شود) اشتباهات شان معمولا میانبر زدن حمایت ها در طول های آسان بودند هم بر روی دیواره ها و هم صعود های کوتاه تر. همانطور که یکی از اونها گفت"ما چنان صعود می کنیم که انگار همیشه در بالای مسیر هستیم".

·                تاریکی دو سنگنورد را که برای اولین بار صعود یکروزه داشتند گیر انداخت. آماده نبودن، نگرانی و ناشناختگی مسیر باعث شد که آنها به سمت پایین بشتابند، در حالی که درباره روش انجام کار با یکدیگر بحث می کردند. بعد از چندین اشتباه، که طریقه پیشگیری را هم می دانستند، یک نفرشان بعد از فرود و در رفتن از ته طناب کشته شد.

رضایت بخشی ذهن شبیه آمادگی خوب بدنی است: که یک شبه اتفاق نمی افتد و تمرین مداوم می طلبد، اما به خوبی ارزش افزایشی را که در ایمنی و لذت بخشی سبب می شود دارد. از حالات ذهنی تان آگاه باشید: آیا قبل از این صعود اضطراب دارید؟ یاد بگیرید که آن را تشخیص دهید و از خودتان بپرسید چرا؟ و کنترلش کنید. آیا در این طول میان بر زدید؟ آیا همین نمی تواند حواس شما را پرت کند؟ بایستید، اعمالتان را هماهنگ کنید سپس به صعود ادامه دهید.

 

نجات علیرغم وجود بهترین طرز برخوردها، حادثه برای هر شخصی می تواند اتفاق بیفتد. اغلب خود- نجات دادن، سریع ترین و ایمن ترین راه نجات است، اما اینکه شیوه عمل عاقلانه ای هست یا نه، به آسیب دیدگی و میزان تجهیز شما بستگی دارد. اغلب ترکیب با یک تیم نزدیک حاشیه ایمنی لازم را به شما می دهد، اما کاری نکنید که احتمال تشدید آسیب دیدگی باشد یا شما را به یک مخمصه شدید تر بکشاند- اگر به کمک نیاز دارید کمک بخواهید.(برخی اوقات یک توصیه کوچک که بوسیله بلندگو به شما داده می شود همه آن چیزی است که احتیاج دارید) در تصمیم گیری – نگاهی هم به شرایط هوا و تاریکی داشته باشید- هرچه زودتر برای کمک تماس بگیرید.

·              اگر شما دوره کمک های اولیه را نگذرانده اید (که اکیدا توصیه می شود)، دست کم بدانید که راه های تنفسی یک بیمار بیهوش را باز نگه دارید، چگونه از یک گردن یا پشت احتمالا شکسته محافظت کنید، و چگونه با خونریزی خارجی و کمبود خون شدید برخورد کنید. این راه کارها نجات دهنده زندگی هستند، به ابزار آن چنانی نیاز ندارند و برای یادگیری آسان هستند.

·              قربانیانی که از ناحیه سر آسیب دیده اند حتی در هنگام بیهوشی هم ممکن است آنقدر تقلا کنند تا از حمایت باز شوند. بنابراین اگر باید کسی را تنها بگذارید بازکردن را غیر ممکن بسازید.

·              اگر به هر دلیلی طناب هایی از یک چرخ بال برای شما پایین افتادند آنها را به کارگاه تان وصل نکنید مگر اینکه مخصوصا برای انجام آن به شما دستور داده شود- اگر چرخ بال باید ناگهانی آنجا را ترک کند ممکن است شما را از دیواره جدا کند. اگر به شما گفته شد که طناب تان را به کارگاه وصل کنید تیم نجات از سیستمی استفاده خواهد کرد که شما در معرض خطر آن قرار ندارید؛ آن طناب را ایمن به کارگاه وصل کنید- ممکن است ریسمان زندگی یک امدادگر باشد. دستورات را دقیقا اجرا کنید.

چه کسی هزینه عملیات نجات را می پردازد؟ مالیات پرداخت کنندگان این کار را انجام می دهند. NPS بابت هزینه عملیات های نجات پولی دریافت نمی کند، بجز هر نوع خدمات آمبولانسی که لازم باشد. حتی اگر شما به دلیل سهل انگاری بوسیله دادگستری جریمه شوید که کلا هزینه ای جداست این نکته صادق است(پایین را نگاه کنید)اما ممکن است عملیات های نجات گران باشند و آنچه که آینده را رقم می زند از حدسیات است.NPS در حال آزمایش امکان دریافت تمام هزینه نجات از همه قربانیان است و در حال حاضر در بعضی پارک ها هزینه های جزیی دریافت می شود. این مسئله پیچیده ای است، اما واضح است که رفتار مسئولانه افرادی که از پارک استفاده می کنند این گونه برخوردها را به حداقل خواهد رساند.

 

 

خطر کردن، مسئولیت پذیری و محدودیت های سنگنوردی

 NPS هیچ آیین نامه تخصصی در مورد اینکه چگونه باید سنگنوردی کنید ندارد. با این وجود یک قانون وجود دارد که از همه استفاده کنندگان پارک می خواهد مسئولانه عمل کنند. این قانون در مورد سنگنوردان نیز صادق است، چون نتایج اعمالتان، امدادگران و دیگر سنگنوردان را هم در خطر می اندازد. از ابتدا تا کنون یک امدادگر در پارک کشته شده است. بنابراین اگر در اثر سهل انگاری خودتان دچار مشکل شدید، ممکن است به سبب ایجاد شرایط خطرناک برای دیگران جریمه شوید. به عنوان مثال یک سنگنورد جریمه شد چون او  در هنگام تلاش تک-طبیعی بر روی مسیر Steck-Salathe  در Sentinel Rock ناگهان اسیر یک طوفان ناخوانده شد. طوفان ها پیش بینی شده بودند و نباید عملیات نجات او لازم می شد.

حتی حوادث قابل پیشگیری هم قابل درک هستند، بنابراین جریمه های قانونی همیشه اعمال نمی شوند. با این وجود از بین همه استفاده کنندگان پارک، مخصوصا سنگنوردان باید آگاه باشند- آنها می دانند که ورزش شان خطرناک است، که ایمنی در آموزش و تمرین نهفته است و اینکه یک شبکه اطلاعاتی در دسترس نیز وجود دارد.

بنابراین هر آنچه را که نیاز دارید با خودتان ببرید یا دوستانی ماهر داشته باشید که آماده باشند پشت سر شما بالا بیایند. برای مثال سنگنوردی که در Sentinel غافلگیر شد، می توانست توسط دوستان و بدون دخالت یا اطلاع NPS نجات داده شود- روشی که اغلب باید در برنامه های حرفه ای انجام شود. لازم است آزادی ابراز و مسئولیت پذیری ناسازگار نباشند.

سنگنوردی همیشه خطرناک خواهد بود. با این وجود باید روشن باشد که بدون محدود کردن شدید ورزش، کاهش درصد حوادث امکان پذیر است. گروهی که در پنجمین روز ، بر روی دماغه(Nose) است و گروهی که در پنجمین ساعت از آنها رد می شوند، هر دو ممکن است ایمن سنگنوردی کنند یا کورکورانه خارج از کنترل باشند. شما این حق را دارید که روش سنگنوردی و سطح خطرپذیری خودتان را انتخاب کنید. اما شما به خاطر آن نسبت به خودتان و هر شخص دیگری که با راهنمایی های شما تصمیم گیری کند مدیون می شوید.

 

تذکرهای دیگر

سیستم ثبت نام داوطلبانه اگر شما بخواهید می توانید قبل از صعود در دفتر بازدیدکنندگان دره نامتان را ثبت کنید. با این حال NPS در هر لحظه روند کارتان را بررسی نمی کند: فقط اگر کسی گزارش دهد که شما دیر کرده اید، اطلاعاتی که ثبت کرده اید مورد استفاده قرار می گیرد. بهترین بیمه برای شما یک دوست است که مرتبا وضعیت شما را چک کند.

 

برای گزارش دادن یک مورد اضطراری از یک تلفن عمومی شماره 911 را بگیرید. برای تماس به هیچ پولی احتیاج نیست. در باجه تلفن بمانید تا یک محیط بان از راه برسد، مگر اینکه مخصوصا دستورات دیگری به شما داده شود.

 

گزارش دهی حوادث/خطرات اگر شما از شرایط خطرناک یک مسیر مثل سنگ لق یا کارگاه های بد مطلع هستید، در نظر داشته باشید که این اطلاعات را برای تابلو اعلانات در کمپ چهار (که گستاخانه بوسیله NPS آفتابگیر نامیده می شود)بفرستید. اطلاعات شما به دیگر سنگنوردان کمک خواهد کرد.

 

هشدار در مورد ابزارهای ثابت پارک یک منطقه صحرایی است نه یک دیواره سنگنوردی داخل شهری- NPS مسیرهای صعود یا فرود را که شامل کارگاه های ثابت، صخره لق یا هر ابزار دیگری می شود، بازرسی و تعمیر نمی کند. شما مطلقا متکی به خودتان هستید. اخیرا در خیلی از صعودها، مواردی از کارگاه های ثابت (که برخی 30 سال عمر دارند) یافت می شود که باید درجه کیفی آنها بالا رود. یک فعالیت بدون نفع شخصی و مقادیر زیادی کار و هزینه که نتایج اش عاید همه سنگنوردان می شود. به علاوه در آوردن ابزارهای قدیمی این نکته را اثبات می کند که چقدر کارگاه های ثابت می توانند غیرقابل اعتماد باشند. چند مثال: تسمه های ثابتی بر روی Half Dome (که مشخصا استفاده چندین باره از آنها به عنوان کارگاه فرود دیده شده است) یافت شده اند که به سادگی در یک شکاف ضرب دیده بودند بطوریکه در واقع به هیچ چیز وصل نمی شدند! رل های 8/3اینچ نسبتا نویی در Middle Cathedral پیدا شده اند که درسوراخ هایی که بسیار بزرگ تعبیه شده بودند قرار داشتند و فقط با بتونه لاتکس در آن محل ثابت بودند! چیزی که اصلا توجه نشده بود تعداد زیادی رل های 4/1 اینچ قدیمی هستند که با یک کشش ساده می شکستند. اگر شما رل های قدیمی را جایگزین می کنید از سوراخ مشابه دیگری استفاده کنید و از توانایی تان در جایگذاری کارگاه های ماندگار مطمئن باشید.

رل پی(P) های ثابت باید قبل از اینکه حلقه هایشان شکسته شود جایگزین یا برداشته شوند.

در طول سالیان تک رل های 4/1 اینچی زیادی در خارج از مسیرها به عنوان کارگاه های فرود اضطراری جایگذاری شده اند. ممکن است آنها اشتباها تازه کارها را به خارج از مسیر بکشانند و/یا گمان های غلطی را در آنها ایجاد کنند که مسیر ایمنی برای پایین رفتن پیدا کرده اند. این رل ها نباید برای هیچ کاری مورد اعتماد واقع شوند.

یک عادت بسیار خوب این است که تسمه های یدکی همراه ببرید تا در ایستگاه های فرود، تسمه های کهنه را جایگزین کنید و به فرآیند نگهداری مسیرهای مستهلک در جامعه سنگنوردی کمک کنید.

 

پرت کردن کوله پشتی کوله پشتی تان را به پایین دیواره پرت نکنید. شما نمی توانید همیشه مطمئن باشید که زیر دیواره خالی است و کوله با جریان باد تغییر مسیر خواهد داد. تابحال کسی آسیب ندیده است، اما اتفاق خواهد افتاد- چند مورد خطر جدی وجود داشته اند. همچنین کوله پرت کردن باعث بوجود آمدن  یک جو سرگرمی، یک کثیف کاری بزرگ(در وسایل تان )، و زنگ خطرهای غلط انداز برای امدادگران می شود (معمولا گردشگران فکر می کنند آن یک آدم است)

 

منابع اطلاعاتی سعی کنید از سنگنوردان محلی که در محوطه پارکینگ در کمپ چهار هستند، تابلو اعلانات در کیوسک کمپ چهار، فروشگاه کوهستان، دفتر بازدیدکنندگان روستای یوسمیت، هر محیط بان، یا کتابخانه NPS (کنار دفتر بازدیدکنندگان) استفاده کنید. کتابخانه، مرکز اصلی کتابخانه شعبه سِیرانِوادا باشگاه آلپاین آمریکا است.آنجا نشریه ها، مجلات و کتاب ها را در همه زمینه های سنگنوردی، کوهنوردی و تاریخ طبیعی در بر می گیرد.

  

 

 

  

 

 

| |